Gözlerimden Geçenler

avuçlarini aç dudaklarini kapa
belki de bazen böyle yasamali insan
dudaklarindan düsemeyenleri
avuçlariyla anlatmali
kapatman gerek bazen biliyorum
avuçlarin nasil da konusuyor
parmaklarimin kirmizisinda
rüzgar kurutuyor avuçlarimi
ellerim bulaniyor dudaklarinda
kazagimda sakliyorum  avuçlarimi
tüm tümcelerim akiyor
kalbimden avuçlarina
dudaklarim kapali yine
biriktirdiklerim yillarca
simdi ellerimde toplaniyor...
o kadar sikma ellerini ama
fermuarladigin dudaklarin
duvarlarin buzulunda
birakamaz avucundaki tohumlari...
ve ellerini açamazsam sonunda
ben çoktan
dökülen kirintilarimi toplayip
sirtimda anlattiklarin
basladigimiz yerde olacagim bir anda.

unutsam da odamýn bir köþesinde
her sabah elim gidiyor üstüne üstüne
ellerimi kelepçeliyorum da
gözlerime yasak yok ya
doyuruyorum doyasýya

ellerim mi anlatan
yoksa sözlerim mi
aðlatan seni...
kördüðüm bir dikiþ bulsam
öyle bir kapatacaðým ki
hiç dokunmayacak,
ve hiç tutunmayacak
kelimelerim aðlarýna..

yürürken kaçýramýyourum gözlerimi
her geçenden  bir alacaðým var
her birine eskiden birþeyler vermiþim
hayatýmýn bir kýsmýný feda etmiþim gibi...

ben tanýyorum bu kokuyu,
sanki kundakta sinmiþ üstüme.
bir zamanlar çizmiþler yolumu,
katettiðim yollara inanamazsýn,
ama ben hala arýyorum o yolu.

belki de baþtan belli olan,
biraz da doðru olandýr
baþka hayatlarý yaþamak,
baþka kaderleri doldurmak
ne kadar dayanabilir ki
Sahnesi olmayan bir oyun da
ne kadar oynayabilir ki bir çocuk...

Ýçten yanmalý çukurlarým var
nasýl seviyorsun doldurmayý,
nasýl istiyorsun ulaþmayý,
býrak hep içimde kalsýn
yaram çukurunda yaþasýn

ben alýþtým...
alacaklara, hayatlara,
yollara çukurlara,
ama biliyorum da,
gerçekler,
çoktan kazýndý alnýma...

adam mý sarhoþtu ?
yoksa güzel olan mý yakamozdu
rüzgarlarý da sanatkardý,
nasýl da yön verirdi,
o cýlýz yaþlarýna...

bir Ýstanbul vardý...
karalarý baðlamadý o gece.
kavuþturdu parmaklarýný
ve býraktý...

adam mý korkaktý,
yoksa korkuluklar mý?

boðazým kuruyorsa bazen
bu acý çektiðimden deðil,
eski keþkelerime bakýp,
iç çekiþimdendir.
gündüzlerimi saymýyorum ki günden
ne zaman ki gider güneþ,
ben bakýþlarýmý o zaman açarým
sokak lambalarýdýr býkan benden
ve bir bir dökülür
içimdeki inciler
tenimde hissederim
o zehri inceden...
bizim içindir soðuk geceler,
demiþler ya eskiden,
akþam olur, alem uyur
þairlere gündoðar...
ben çoktan alýþtým buna
deðiþmek zor belki ama,
alýþ sende, alýþ...