o gün kırılan vazo
ve cam kırıkları
duruyor yerli yerinde...
kuru yaprakları bile
kaldıramadım,
zımbaladım yerli yerine.
kapım açık uyuyorum hala
kilit tutmuyor lanet,
içeri dolan tozların
inadına inadına
üzerine basıyorum hep
hala erken kalkıyor,
gözlerim karanlığa yakın...
sırtımda dayanılmaz acın
Gün böyle başlıyor işte..
ve ellerim soğuk hala
anlamıyorum neden
içim kor içi
o hala işaret ediyor
birşeyleri
ne diyordum ben...
biri daha var bilmeyen...
herşey bir yana
ölürüm belki
haberin yok,
haberin olmadan ben...
