kramplarımı reçetelerim bilahare
dumanlı bir yolda yürüyorum,
sanki aramıza sıralanmış
kalın toz bulutları
bir kale daha yapıyor,
aramızdaki yanlışların üstüne
atıyorum bir çizik daha derinlerine,
sırtlıyorum masum yanlarımızı
arkamda zamanında oklanmış,
acısız yürek deliklerin..
aklımdan doğrularımı men ediyorum.
hırkamı bırakıyorum bir kenara
üzerimde alkol mayalanmış
bu gece son kez üzüyorum seni
ve istenen ama cesaret edilemeyen
birşeyler içinde kayboluyorum.
gülüyorum bana muhtaç olan aşklara...
- ceketim nerdeydi benim?
- hoşçakal.
