camlarıma vuran
nesiydi sonbahar'ın.
buğulu pencereme
adını da yazamıyorum.
erir gider diye korkuyorum,
cümlelerim bir gün...
perdeler kapanıyor üstüme..
karşımda yanlış seyirciler
tempo tutuyor içim,
ve bir rahatsız.
keşke evhamları geçip
bitti deseydik.
o ilk piyesin
kapanan her perdesinde
tekrar bizbize olsaydık.
sonra yine bize oynasaydık.
kanrevan olmak vardı birde.
bileti kesip,
bitenlerini izlemek yerine.
o kadar vahim ki,
alışamadım kendi nefesime...
